donderdag 10 april 2014

Op stap met dementerenden

Sociale integratie, inclusie,...allemaal dure woorden om te omschrijven dat ook mensen met een beperking nood en recht hebben op een actieve deelname in onze samenleving.
En in Joostens dragen we deze visie een warm hart toe...
Vandaag vertrokken we richting Deurne, naar de plaatselijke markt.
Slenteren langs talloze kraampjes met de zon op ons gezicht...echt zalig!
Proeven , ruiken en voelen aan al dat kleurrijk fruit.
En de talloze herinneringen die komen bovendrijven bij onze mensen...”och, zusterke , ik ging vroeger wekelijks naar de markt” , “ wat ben ik blij om hier nog eens terug te komen”...geweldig toch!
Onze mensen vinden dit hele gebeuren zo geweldig en vooral omdat ze ieder een portemonneetje bij hebben met enkele euro's zodat ze echt iets voor zichzelf kunnen kopen.
Je ziet hen stralen wanneer ze hun eigen aankoop zelfstandig betalen en hun koopwaar goed wegmoffelen.
De zak snoep of de nylonkousen zijn op dat moment een schat van onbetaalbare waarde voor hen.
En alle marktbezoekers zullen het geweten hebben....onze mensen zijn zo echt en ontwapenend dat menigeen niet anders kan dan glimlachen om de aanstekelijke vrolijkheid van onze mensen.
En onze Ferre was nog het meest fantastisch...hij besloot om met zijn centen een boeketje bloemen te kopen om in onze living op tafel te zetten.
daar heeft iedereen veel plezier van” zei hij met een trotse glimlach.
En de pret was nog niet gedaan, we kochten enkele gebraden kippen die we op een terrasje lekker oppeuzelde samen met een verfrissend pintje of glaasje wijn.
En wees maar zeker dat die kippetjes meer dan gesmaakt hebben ; )
Op de markt kochten we ook nog heerlijk geurende koffiebonen die we de komende dagen gaan malen en opschenken.
Maar ook lekkere radijsjes die we met een boterham met platte kaas gaan op smullen...
En zo blijven we de komende dagen verder drijven op deze sfeer....
En zoals ik al vaak heb gezegd is dit het schoonste bewijs dat het niet gaat over het WAT je doet maar des te meer over het HOE!
Een sfeer creëren waar onze mensen weer heel even hun gewone leven van weleer kunnen oppikken en dit ondersteunen door hen deze kansen te bieden dat is wat volgens mij de definitie van inclusie inhoudt!
Hop naar de volgende uitstap ; )

vrijdag 4 april 2014

Knutselen met dementerenden

Binnenkort is het weer lentemarkt bij ons in Joostens...en dat betekent werk aan de winkel!
Knippen, plakken, schilderen, naaien,..om al die fraaie knutsels tijdig klaar te krijgen.
Heel wat mensen denken soms dat personen met dementie dit alles niet meer kunnen....niet dus!
Uiteraard is het belangrijk om de dingen ietwat te vereenvoudigen ( omwille van hun problemen met de fijne motoriek).
Maar wanneer het materiaal is aangepast en de te volgen stappen vereenvoudigt zijn slagen zij er in om prachtige creaties te verwezenlijken.
Soms zijn fijne penselen voor hen moeilijk te hanteren maar wanneer ze in de plaats een stukje (schuur) spons of een kwastje met grote handgreep krijgen lukt schilderen en plakken wel.
Ook stempelen in plaats van schilderen kan een eenvoudige oplossing bieden.
En misschien is het knutselwerk niet altijd even perfect gemaakt maar dat is het minste van onze zorgen!
Plezier beleven, in volle bewondering kijken naar je eigen creaties en daaruit een groot zelfvertrouwen putten zijn nog altijd de belangrijkste doelen tijdens onze crea momenten!
Ik laat jullie even meegenieten van al die prachtige dingen die onze mensen gemaakt hebben!






woensdag 26 maart 2014

Ondervoeding bij dementerenden

Heel wat personen met dementie krijgen te maken met ondervoeding tijdens hun ziekteproces.
De meerderheid zijn de nog thuiswonende ouderen. Zij vergeten letterlijk te eten en te drinken.
Hoe kan dat denkt u....wel het zogenaamde hongergevoel verdwijnt tijdens het ziekteproces waardoor eten voor hen geen primaire behoefte meer is.
Doch spelen er ook nog andere belangrijke aspecten mee in het te weinig eten en drinken.
Heel wat van deze mensen krijgen te kampen met slikproblemen waardoor eten vaak een moeizaam iets wordt. Je continue verslikken is een pijnlijke en beangstigende zaak!
Deze mensen zijn beter af met gepureerd of gemixte voeding en ingedikte drank!
Maar ook tand – en/of gebitsproblemen zijn vaak een deel van het voedingsprobleem.
Een prothese die niet meer fatsoenlijk past maakt kauwen moeilijk en pijnlijk en dan is het niet verwonderlijk dat velen zeer weinig gaan eten.
Naast al deze medische problemen hebben we ook nog de sociale aspecten en deze kunnen we zeer zeker positief beïnvloeden!
Een gezellig gedekte tafel met mooi servies, een fleurig bloemetje en kleurrijke servetten nodigt sowieso al veel meer uit tot eten dan een sobere tafel.
Zet tijdens het eten alle achtergrondgeluiden uit ( geen radio , geen TV,...) deze leiden de aandacht alleen maar af.
Naast het elimineren van “ storend” achtergrondgeluid moet we ook naar ons eigen gedrag gaan kijken.
Wanneer wij continue de kamer in – en uit lopen, hardop praten met elkaar, de telefoon continue rinkelt,...zijn wij een zeer grote stoorzender voor onze mensen!
Hier is het teletubbieprincipe echt wel op zijn plaats....enkel de aandacht richten op datgene waar hij naartoe moet gaan!
Schep geen grote hoeveelheden op deze mensen hun bord, dit zal hen enkel ontmoedigen.
Het is veel beter hen verschillende kleine maaltijden/snacks per dag aan te bieden zo blijft hun energie peil een ganse dag op niveau!
Zet gans de dag bekertjes met drinken op de tafel zodat ze regelmatig gaan drinken ( visueel maken werkt echt!).
Een bijkomend probleem bij ondervoeding is het gegeven dat heel wat personen met dementie vaak niet meer weten hoe te beginnen eten!
Velen onder hen kampen met een probleem qua herkenningsbegrip en weten dus niet meer hoe een bestek te hanteren.
Doe voor ( zo zet je hun cognitief bewegingsschema in gang) en het is zo dat veel mensen beter met een lepel kunnen eten dan met een vork!

woensdag 12 maart 2014

Smul namiddag

Enkele keren per jaar organiseren we op Joostens een heuse smul namiddag.
Gisteren was het weer zover.... onze frietjes smul namiddag.
Dat betekent....werk aan de winkel....aardappelen schillen en tot frietjes verwerken....voor een 100 tal mensen.
En das altijd geweldig om te zien hoe onze bewoners helemaal opgaan in dat karwei.
Herinneringen aan vroeger komen dan steevast boven en het speeksel loopt iedereen al in de mond alvorens de eerste friet gebakken is.
Alle fantasierijke combinaties passeren de revue...frietjes met een lekkere kwak mayonaise, met stoofvlees saus, pickles, een cervela, of een lekkere haring erbij...
En het jassen en snijden is altijd al veel te snel voorbij, ook al passeren er ettelijke kilo's door de handen!
De voorbereiding op al dat lekkers heeft altijd een speciaal sfeertje...het samenwerken aan iets groots geeft iedereen vleugels en de nodige dosis zelfvertrouwen.
En in de namiddag is het dan eindelijk zover...de zelfgemaakte frietjes worden dan lekker gebakken en in smakelijke puntzakjes met een grote kwak mayonaise geserveerd.
Leuk en gezellig zal u denken....wat zeker en vast ook zo is...toch zit er achter zo een smul namiddag meer dan je op het eerste zicht denkt!
Het ruiken, proeven en het zien van de frietjes roepen heel wat fijne herinneringen op bij onze bewoners. Ze vertellen honderduit over hun jonge jaren op de kermis waar ze vaak hun man of vrouw voor het eerst ontmoette.
En die geweldige verhalen die gepaard gaan met een immense glimlach op hun gezicht....dat is prachtig!
Er wordt samen gelachen, gesmuld en soms ook een traan weggepinkt. Want herinneringen aan mooie, vervlogen tijden roepen soms ook allerhande emoties op.
En is dat erg?....Nee ...juist niet! Afscheid nemen van wat eens was hoort ook bij ons leven. Ik denk dat het belangrijk is dat ook mensen met dementie hun verdriet mogen en kunnen uiten!
Door gewoon naar hun verhaal te luisteren en hun emoties te respecteren geef je hen een heel belangrijke boodschap, namelijk, dat zij serieus worden genomen ondanks al hun beperkingen en dat zij mogen zijn wie ze zijn!
En zo schuilt er achter onze smul namiddag een existentieel kantje!

donderdag 27 februari 2014

Paniek bij dementerenden

Ik krijg regelmatig de vraag hoe het komt dat dementerenden zich zonder aanwijsbare aanleiding heel erg paniekerig gaan gedragen.
Ze verkrampen, willen geen stap meer vooruit zetten, huilen , protesteren,...
Eerst en vooral denk ik dat er altijd een aanleiding is maar dat wij ons daar vaak niet bewust van zijn!
Dementerenden reageren nooit “out of the blue” paniekerig , er is altijd een aanleiding, hoe klein of nietszeggend (voor ons) ook.
Zoals ik hier al vaak heb gezegd, hebben mensen met dementie een enorme nood aan structuur en duidelijkheid, dit geeft hen een gevoel van veiligheid.
Zij zijn niet ( meer) in staat om nieuwe, onbekende situaties te kaderen en deze correct te interpreteren.
Zo kan een dementerende helemaal overstuur geraken als je nieuwe attributen in zijn kamer plaatst. Deze voorwerpen zijn voor hem ongekend en bijgevolg bedreigend. Probeer altijd wanneer je iets wil vernieuwen op zoek te gaan naar oude, gekende materialen, deze zijn het makkelijkst te integreren.
Daarnaast hebben zij ook hun eigen “ vertekende” waarneming waardoor zij bepaalde zaken anders zien dan wij.
En deze “vervormde” waarneming geeft vaak aanleiding tot paniek.
Zo kan een dementerende helemaal overstuur raken omdat hij bijvoorbeeld het “rode lichtje” van een televisietoestel aanziet als vuur.
Of het nachtlampje dat voor de veiligheid wordt aan gelaten ' s nachts kan bepaalde schaduwen creëren die voor de dementerende angst oproepen.
Dit heeft te maken met het gegeven dat zij niet meer in staat zijn om associaties te leggen.
Zij zien bijvoorbeeld een schaduw op de muur maar begrijpen niet dat deze door de lamp gecreëerd wordt.
Het resultaat zal zijn dat de dementerende continue uit bed zal komen, de gang oploopt en helemaal overstuur raakt.
Het is dan ook zinloos om hem of haar van het tegendeel te overtuigen....dit werkt niet!
Hij of zij is op dat moment op zoek naar veiligheid en jij bent degene die deze broodnodige veiligheid kan bieden , zelf slaagt hij daar niet meer in.
Wanneer de dementerende paniekerig reageert probeer dan uit te zoeken wat de aanleiding is, vaak zijn het kleine, banale dingen die wij over het hoofd zien.
Sommige kunnen nog verbaal aangeven wat hen bang maakt!
Ga nooit mee in het gevoel van angst maar probeer juist een zelfzekere houding aan te nemen! Denk aan de spiegel neuronen, als jij mee in paniek raakt of je straalt radeloosheid en onmacht uit dan zal de angst van de dementerende alleen maar toenemen.
Neem hen wel serieus...er is niets zo erg als de boodschap krijgen dat ze het allemaal niet meer weten of nog sterker dat ze uitgelachen worden!
Hun angst is echt en reëel en voor hen op dat moment onoverkomelijk.

vrijdag 14 februari 2014

Depressies bij dementerenden

Onderzoek leert dat 19% van alle dementerenden kampen met één of andere vorm van depressie.
Dementie zorgt voor veranderingen in de hersenen waardoor er storingen optreden in de geheugen functies en de cognitieve vermogens.
Een depressie is deels direct te wijten aan deze veranderingen in de hersenen.
Een andere belangrijke factor in het ontstaan van een depressie is de manier waarop de persoon met dementie deze veranderingen beleefd.
Door de degeneratie van de hersenen en de afname van de cognitieve vermogens kan de persoon met dementie steeds minder en wordt steeds afhankelijker van zijn omgeving.
Telkens wanneer de persoon iets onderneemt wordt hij geconfronteerd met zijn falen wat de kans op depressieve gevoelens ernstig doet toenemen.
Het gevolg hiervan is dat de persoon in kwestie steeds minder gaat ondernemen en geen plezier meer beleeft in dagdagelijkse dingen en steeds meer zal gaan piekeren en tobben.
Dit heeft een serieuze weerslag op zijn kwaliteit van leven.
Om deze vicieuze cirkel te doorbreken is hij aangewezen op hulp vanuit zijn omgeving!
Er zijn een aantal belangrijke aspecten die je kan toepassen om deze mensen te helpen namelijk:
  • reminiscentie : terugblikken op het leven d.m.v. eenvoudige herinneringen op te roepen ( foto's, geuren, levensboek maken,...)
  • muziek ( therapie) :muziek werkt vaak rustgevend en ontspannend en roept tevens ook heel wat fijne herinneringen op.
  • Een huishoudelijke sfeer creëren: een warme, knusse sfeer draagt tot tegenstelling van een klinische omgeving bij tot een gevoel van geborgenheid.
  • Plezierige Activiteiten Methode: bij deze methodiek is het belangrijk om op zoek te gaan naar datgene wat de persoon interesseert en fijn vindt.
    Iedere dag wordt er een vast individueel moment ingepland om samen met de persoon bezig te zijn ( dat is zijn of haar speciaal moment).
    Deze activiteiten hebben als doel om een succes ervaring op te doen en het piekeren en tobben te doorbreken.
    Je hoeft het heus niet ver te gaan zoeken; met een dagelijkse wandeling buiten kan je al heel wat succes boeken.
    Het doel is dat de persoon deze individuele activiteit als fijn ervaart waardoor hij opnieuw iets heeft om naar uit te kijken. Dit is vaak al genoeg om de vicieuze cirkel te doorbreken en zijn leven opnieuw perspectief te bieden.

zaterdag 8 februari 2014

Fixeren

Wie de media de afgelopen weken heeft gevolgd zal vast wel gezien hebben dat er een heel debat is ontstaan rond fixatie van dementerenden.
In heel wat rusthuizen worden “moeilijke” (lees agressieve) dementerenden vastgemaakt...met Zweedse gordels, bekkengordels, verpleegdekens, voorzettafels,...vaak nog gecombineerd met een kalmeermiddel zoals haldol.
Op die manier probeert men mensen die agressief zijn tegen zichzelf en de anderen te beschermen.
Deze maatregelen zijn een gevolg van statisch en lineair denken!
Men zou zich beter bezighouden met de vraag “ Waarom sommige dementerenden agressief zijn”!
Ik ben ervan overtuigd dat aan de grond van agressie een ander gevoel ligt, namelijk angst!
Dementerenden verliezen elke grip op hun leven, ze zijn afhankelijk van anderen, zijn erg verward en totaal gedesoriënteerd,...je zou voor minder angstig worden.
Ook wij kennen dat gevoel, stel je maar eens voor dat je verdwaalt bent, je weet niet meer waar je bent, het wordt stilaan donker en je wordt overvallen door een gevoel van radeloosheid,...het enige wat je op dat moment wil is hulp, iemand die je de hand reikt en vriendelijk zegt “ kom, ik breng je naar huis”.
Mensen vastbinden heeft dan ook totaal geen enkele zin, integendeel, je maakt de angst alleen nog maar groter en veroorzaakt nog meer agressie.
Mensen met dementie hebben vooral nood aan een warme, lichamelijke en liefdevolle benadering.
Door hen op die manier te bejegenen zullen zij je beginnen vertrouwen en jou zien als een baken, als iemand waarop ze kunnen vertrouwen. Dat zal je nooit verkrijgen als je hun agressie beantwoord met agressie ( want dat is fixeren)!
In heel wat rusthuizen denken ze blijkbaar nog steeds dat zij door “straf” maatregelen dementerenden cognitief kunnen bijsturen...nee dus!
Iemand afzonderen op zijn kamer bijvoorbeeld omdat hij of zij continue roept werkt niet, het zal het roepen alleen nog maar versterken want de persoon in kwestie wordt nog angstiger omdat hij nu alleen is.
Ik denk dat fixatie maatregelen veelal te maken hebben met het comfort van het personeel en niet met het comfort van dementerenden.
Men denkt ( spijtig genoeg foutief) dat het werk minder zwaar is en het minder energie kost om “ lastige” mensen te fixeren.
Het tegendeel is echter waar, wanneer dementerenden zich gelukkig en bijgevolg niet agressief dienen te gedragen kost dit net minder “ negatieve” energie aan de hulpverlener!
De enige correcte visie om met dementerenden om te gaan is ervoor te zorgen dat je deze mensen de juiste welzijnszorg biedt : aangepaste activiteiten voorzien, een positieve en warme sfeer installeren, meegaan in hun verhaal, hen lichamelijk benaderen met een knuffel, op zoek gaan naar de oorzaak van hun angsten en daar een antwoord op bieden,...
En wanneer je aan deze basisregels voldoet en een positieve grondhouding uitstraalt zullen de gevallen van agressie drastisch verminderen!

maandag 27 januari 2014

Het niet meer herkennen van personen

Iedereen die met dementie te maken heeft kent het fenomeen....op een bepaald moment herkent de dementerende persoon zijn naasten niet meer.
Veel mensen vragen zich af hoe dit komt....
Dit alles heeft te maken met de werking van het geheugen. Ons geheugen bestaat uit een hele reeks beelden die wij op elk moment kunnen oproepen, razendsnel en onbewust.
Als iemand tegen ons zegt de sleutel ligt naast de radio dan kunnen wij ons daar een perfecte voorstelling van maken en de sleutel ook zeer snel vinden.
Ons geheugen heeft dus niet alleen de functie om herinneringen op te halen maar ook om dingen te herkennen. Hierdoor weten wij waar we zijn, waar we naartoe moeten, herkennen we anderen en weten we hoe een bepaald voorwerp eruit ziet.
Vanaf het moment dat dementie begint, worden er geen nieuwe beelden meer opgenomen in het geheugen.
Bestaande beelden vervagen en gaan verloren, eerst degene van de afgelopen jaren nadien die van veel eerder. Alleen de beelden uit een heel ver verleden ( 50 jaar geleden) blijven bestaan.
En dat is ook de reden waarom een dementerende zijn naaste nu niet meer herkent.
Zijn overgebleven beelden dateren uit een ver verleden en kloppen niet meer met de realiteit ( beeld van nu).
En dus zal een dementerende vrouw bijvoorbeeld haar man na verloop van tijd niet meer herkennen omdat alleen nog het beeld van haar man van vroeger bestaat.
Hetzelfde geldt ook voor de kinderen, de dementerende heeft een beeld in het hoofd van de kinderen toen die nog klein waren maar er bestaat geen beeld meer van de volwassen kinderen.
Dat is ook de reden waarom dementerenden “ in het verleden “leven.
In medebewoners herkennen zij hun moeder of vader....net omdat die beelden nog levendig in hun geheugen zitten.
Daarom vinden zij het ook geweldig om over vroeger te praten. Foto's van vroeger te bekijken....dit biedt hun herkenning en bijgevolg ook veiligheid.
Hoe mee je hen probeert te overtuigen van wie wie is hoe meer chaos je creëert en hoe angstiger zij gaan reageren want datgene wat je zegt kunnen zij niet meer oproepen en ook niet meer inprenten!

zondag 19 januari 2014

Naai café

Het is de kunst om mensen met dementie zo normaal mogelijk te laten leven , ook in een voorziening.
De uithuisplaatsing is sowieso al een ingrijpende gebeurtenis dus kan je maar beter zorgen dat het “ normale” leven benadrukt wordt!
En een “ normaal” leven is datgene voortzetten wat dicht aansluit bij hun interesses en datgene wat voor hen bekend is = veiligheid!
Daarom probeer ik activiteiten uit te zoeken die zij (her) kennen en die zij in hun leven vaak gedaan hebben, weliswaar aangepast aan hun mogelijkheden.
En dus houden we regelmatig een naai café.
In ons naai café herstellen we persoonlijke kleding , knopen aannaaien, een zoom inleggen, kousen stoppen, een lapje op een broek naaien,....
De dames zitten dan gezellig bij elkaar aan een grote tafel en werken volgens eigen kunnen. Maar ook dames die niet (meer) over een fijne motoriek beschikken worden betrokken tijdens deze activiteit.
Zij zoeken gepaste knopen uit, gaan rond met een schaal koekjes, schenken koffie uit ,...
Tijdens zo een activiteit breng ik ook vaak mijn naaimachine mee en doe ik het moeilijker werk. De interesse van de dames in het machine is geweldig om te zien alsook hun commentaar op mijn naai kunsten ; )
En zo is ons naai café altijd een hele gezellige boel want er wordt niet alleen gewerkt maar ook gezellig gekeuveld, een kop koffie gedronken , een grapje gemaakt. Deze sfeer werkt zeer aanstekelijk want ook bewoners die in eerste instantie de boot afhouden komen toch regelmatig binnen gelopen en de meesten blijven ook hangen in ons café.
Op zulke momenten lijkt het wel of de vrouwengilde weer tot leven komt ; )
En zo zie je maar dat deze simpele activiteit echt een verschil kan betekenen voor onze mensen.
Al die tevreden gezichten wanneer de klus geklaard is, hun trots om datgene wat ze nog verwezenlijken...das echt prachtig om zien.

dinsdag 7 januari 2014

Zwemmen

Op Joostens hebben we een sinds kort een nieuwe activiteit....zwemmen.
We gaan éénmaal per maand zwemmen in een aangepast zwembad in Gierle.
Het zwembad is helemaal aangepast aan mensen met een beperking...de bodem van het zwembad kan omhoog of omlaag.
Dit heeft als grote voordeel dat onze bewoners letterlijk in het water kunnen stappen en dat de diepte van het zwembad aangepast kan worden aan hun noden.
Daarnaast is het water lekker warm en ook mensen die minder mobiel zijn kunnen met een speciale tillift in het zwembad getild worden....echt super!
Vanmiddag gingen met zes bewoners en zes begeleiders een plonsje wagen.
We werken op zulke momenten echt één op één...eerst en vooral om de veiligheid te garanderen en daarnaast maken we er een “ alle aandacht voor één iemand moment van ”.
En al die middelen zijn zeker en vast zeer goed besteed. Je zou eens moeten kunnen zien hoe onze bewoners genieten!
Mensen die anders eerder gesloten en introvert zijn bloeien helemaal open...
Ze genieten van die individuele aandacht en ze ontspannen helemaal in het warme water....dat is echt een geweldige ervaring voor iedereen.
Ik denk dat er geen mooiere manier is om aan vertrouwen en veiligheid te werken dan op zo een manier.
Onze bewoners voelen letterlijk onze veilige armen rondom hen en voelen wat het is om gekoesterd en gedragen te worden! Deze handelingen zeggen veel meer dan alle verbale communicatie!
Maar niet alleen het zwemmen op zich is een leuke activiteit , ook alle neven verschijnselen werken zeer positief.
Samen in één groot kleedhokje schept sowieso al een samenhorigheidsgevoel... “ik hoor hierbij” , “ik maak deel uit van “ , samen een koek of een haarborstel delen,...allemaal hele kleine dingen die bijdragen aan een warme menselijke relatie!
En als afsluiter drinken we na het zwemmen met z'n allen een warme chocomelk en eten we een lekkere wafel....
De reacties van onze bewoners zijn super....mensen die moeilijk verbaal communiceren komen je spontaan omhelzen en een dikke zoen geven. Anderen proberen in woorden uit te drukken wat dit bij hen emotioneel teweegbrengt....
Echt super....!
Deze avond reed ik moe maar overgelukkig naar huis....in mezelf mijmerend wat een fantastische job ik toch mag uitoefenen!

maandag 30 december 2013

Voorlezen

Heel wat mensen met dementie slagen er zelf niet meer in een boek te lezen.
Dit vraagt een enorme cognitieve inspanning waar de meerderheid niet meer in slaagt.
Maar dat wil nog niet zeggen dat zij niet (meer) genieten van “verhalen”.
Eenmaal per week doe ik een verhalenuur op de afdeling.
Aan de hand van een boek ( met veel prenten) lees ik hen een verhaal voor.
Deze week las ik voor uit het boek van de efteling “ Zijn we d'r al?” , een prachtig boek over 40 jaar efteling in woord en beeld.
Twintig bewoners zitten rond de tafel met open mond te luisteren, je kan een speld horen vallen, geweldig!
Naast mooie (sprookjes) verhalen staat het boek ook vol prachtige prenten en anekdotes.
De oh's en ah's weerklinken door de living en heel wat “oude” herinneringen steken de kop op!
En naast het boek bracht ik ook een DVD mee over de efteling. Daarop zijn de dansende fonteinen te zien begeleid op prachtige muziek.
Een schot in de roos! Ik heb het al zo vaak gezegd....maar wanneer je de zaken die je doet visueel ondersteund bereik je de beste resultaten met dementerenden.
Heel wat mensen denken dat een persoon met dementie zich niet meer kan concentreren, geen gesprek meer kan voeren....niets is minder waar!
De kunst is om hen te prikkelen met datgene waar zij zelf in geïnteresseerd zijn.
Uiteraard is het belangrijk om je verhaal auditief interessant te maken met de nodige intonaties...kwestie van de spanning wat op te drijven ; )
En zonder neerbuigend te willen zijn...onze mensen verschillen op dat vlak niet zo veel van kinderen.
Kijk maar eens naar kinderen die voorgelezen worden. Ook zij richten zich ten volle op degene die voorleest.
Dit fenomeen zie je ook bij dementerenden. Zij kunnen zich nog slechts concentreren op één ding tegelijkertijd.
En wanneer je die eigenschap volledig benut krijg je geweldige verhalenuren!

zaterdag 21 december 2013

Wanen en hallucinaties

Dementerenden hebben soms wanen ( = overtuigd zijn van bepaalde ideeën die niet op waarheid berusten).
Zo komt het vaak voor dat een dementerende denkt bestolen te worden of dat anderen niet te vertrouwen zijn.
De reden hiervan is dat de dementerende vaak niet meer weet waar hij iets weggelegd heeft of hij kan het gedrag van anderen niet meer inschatten.
Ook hallucinaties ( = iets zien of horen wat er in werkelijkheid niet is) komt frequent voor.
Soms zien dementerenden mensen in hun kamer zitten die er niet zijn of zij geven voorwerpen een “levende” betekenis.
Één van mijn bewoonsters aanzag haar planten op de vensterbank voor angstaanjagende dieren.
Omgaan met dit psychotisch gedrag is niet makkelijk. Je kan de persoon met dementie niet overtuigen van zijn ongelijk want voor hem of haar is dit echt!
Ik probeer altijd voor een deel mee te gaan in zijn of haar belevingswereld omdat ik op die manier hun vertrouwen kan winnen.
Wanneer iemand met dementie begrip voelt zal hij geneigd zijn je meer te vertellen zodat je zijn “ gekleurde” waarneming beter begrijpt en kan plaatsen.
Bij zulke ernstige psychotische gedragingen is het belangrijk om zelf rustig te blijven! Zeg de dementerende op een rustige en respectvolle manier dat jij die dingen niet ziet of hoort.
Leid hem of haar af en praat over fijne dingen....
Psychotisch gedrag heeft vaak te maken met geheugen - en/of zintuiglijke problemen.
Iemand die zichzelf niet meer herkent in de spiegel ( geheugen) aanziet zijn spiegelbeeld soms voor een vreemde wat voor hem beangstigend is.
Ook mensen die een slecht zicht of gehoor hebben ( zintuiglijk probleem) lopen gevaar op een vertekende waarneming. Zij zien of horen dingen anders dan wij en geven daar hun eigen vervormde betekenis aan.
Bij zulke mensen is het ook belangrijk ons gedrag aan te passen! Fluister niet tegen elkaar want op die manier maak je jezelf onveilig en wordt de dementerende achterdochtig....
En misschien wel een heel belangrijke....infectieziekten zoals een blaasontsteking kunnen ook de oorzaak zijn van hallucinaties!
Daarom is het altijd van belang om een arts te raadplegen bij ernstig psychotisch gedrag !
Medicatie kan helpen om de scherpe randjes eraf te vijlen maar vooral een respectvolle en warme begeleiding is van uiterst belang bij deze angstige mensen. Zij hebben vooral nood aan “ een warme, duidelijke maar liefdevolle leider” die hen door de woeste zee heen helpt!

zondag 15 december 2013

Kerstmarkt

Vorige week donderdag was het weer zover...onze jaarlijkse kerstmarkt in Joostens.
Onze mensen genieten ieder jaar opnieuw van deze gezellige periode.
Maar voor hen is het ook “hard werken” geblazen om alles op tijd klaar te krijgen.
Dus hebben we de afgelopen weken veel geknutseld om heel wat zelfgemaakte en leuke spulletjes te kunnen verkopen in ons kraampje.
Voor mezelf is het ieder jaar een uitdaging om creatieve dingen te zoeken die makkelijk te maken zijn voor mijn bewoners.
Vaak trappen hulpverleners in de valkuil van de overschatting en laten zij dementerenden iets maken dat net boven hun kunnen ligt!
En daar doe je meer kwaad dan goed mee. Mensen met dementie hebben nood aan succes ervaringen want dat doet hun gevoel van eigenwaarde groeien!
Er is niets zo mooi om hun glunderende gezichten te zien als ze iets zelfstandig hebben kunnen maken. Ze zijn trots op zichzelf en dat gevoel is met geen geld ter wereld te betalen!
Dus maakten we dit jaar sneeuwmannetjes van witte sokken.
Onze bewoners vulden de sneeuwmannetjes op met kapotte nylon kousen, ze zochten oogjes en een neusje uit die werden vastgekleefd met knutsel lijm en het mannetje kreeg dan ook nog een leuk mutsje op zijn hoofd.
Naast onze mannetjes maakten we ook lavendelzakjes , zakjes vullen en voorzien van een lintje.
Allemaal eenvoudig knutselwerk met een geweldig resultaat.
Tijdens de kerstmarkt stonden onze mensen te glunderen aan het kraam en heel wat bezoekers waren helemaal weg van onze schattige sneeuwmannetjes ; )
De mannetjes ( een 25 stuks) waren binnen het uur uitverkocht....missie geslaagd dus...
Onze bewoners konden hun geluk niet op “ dat hebben we goed gedaan hé Nadia” riepen ze in koor.
En dat is voor mij de kers op de taart, daar doe ik het voor!
Want dat zelfvertrouwen en dat gevoel van trots betekent voor hen heel veel!

vrijdag 6 december 2013

Een oude boom verplanten

Er bestaat een oud volks spreekwoord dat zegt dat je een oude boom niet mag verplanten.... en daar zit een enorme kern van waarheid in.
Dat geldt zeker als het gaat over een persoon met dementie!
Mensen met dementie hebben enorm veel nood aan structuur, voorspelbaarheid en veiligheid onder de vorm van vast personeel, een eigen kamer, gekende medebewoners, een gestructureerd dagverloop,.. al deze aspecten zorgen voor een veilige situatie wat broodnodig is in het leven van een dementerende.
Toch zie ik het steeds vaker gebeuren dat dementerenden als tussenoplossing naar ons komen in afwachting van een plaats in een rusthuis “dicht bij huis”.
En familieleden doen dit met de beste bedoelingen, want zo is vader of moeder dichter bij familie,...
Toch wil ik bij deze beslissingen graag een kanttekening plaatsen...
Eerst en vooral zitten we met lange wachtlijsten in de gemeentelijke rusthuizen dus kan het soms meer dan één jaar duren vooraleer dementerenden definitief geplaatst worden in het rusthuis van eerste keuze.
En dan moet men ernstig nadenken of men de persoon met dementie dan nog wel wil en kan verplaatsen!
Vaak is de ziekte dan al zo gevorderd dat een overplaatsing meer kwaad dan goed doet!
De dementerende wordt uit een vertrouwde en veilige omgeving geplukt waardoor het dementie proces enorm toeneemt.
Naasten staan er vaak niet genoeg bij stil wat dit betekent voor de persoon met dementie....
Hij of zij komt in een totaal nieuwe omgeving terecht waar alle gekende veiligheden vervallen : nieuw personeel dat de persoon en zijn gevoeligheden niet kent, medebewoners die ongekend zijn, een nieuwe onbekende kamer en een uiterst nieuwe omgeving,....
Iedereen met een beetje gezond verstand begrijpt dat dit een verschrikkelijke situatie is voor de persoon in kwestie.
En hier komt het spreekwoord op zijn plaats....een oude boom kan je niet zomaar verplanten!
Misschien verblijft jouw dementerend familielid niet in het rusthuis van eerste keuze....maar is dit de belangrijkste overweging?
Is het niet veel eerlijker en belangrijker om te kijken naar de zorgvraag van de dementerende in plaats van ons te focussen op kilometers en eigen voorkeuren!

zondag 1 december 2013

Kerstcadeautjes

De feestdagen zijn weer in zicht en dat betekent voor veel mensen cadeautjes tijd!
Want een kerstmis zonder geschenken is geen kerst voor velen.
Dat is zeker waar maar ik wil toch nog even benadrukken dat een cadeau voor een dementerende kopen weloverwogen dient te gebeuren.
Heel wat mensen kopen met de beste bedoeling een mooie kerstroos of een prachtig kerst bloemstukje.
Weet dat deze zaken uiterst giftig zijn ( kerstroos en hulst zijn levensgevaarlijk als ze opgegeten worden). En weet ook dat een dementerende vaak niet meer het besef heeft dat hij geen planten kan opeten.
Dus je doet hen absoluut geen plezier met deze zaken....integendeel.
Het zal je misschien verwonderen maar onze bewoners zijn het meest blij met hele simpele dingen....
Koekjes, snoepgoed, knuffeldieren, papieren zakdoekjes, tijdschriften, ....
Misschien is het wel een idee om je dementerend familielid een abonnement op een krant of tijdschrift cadeau te doen. Het is ongelooflijk hoe zij dagelijks in de weer zijn met deze zaken. Ook al kunnen ze niet altijd meer goed lezen ....ze vinden het ten eerste al geweldig om “post” te krijgen ( onder de vorm van een dagelijkse krant bijvoorbeeld) en ten tweede kijken zij heel graag naar plaatjes en verzinnen daar vaak hun eigen verhaal bij ( het stimuleert dus hun geheugen en fantasie).
Wat ook een geweldig cadeau is...de XL druivelaar. Je kent hem wel de kalender waar je elke dag een blaadje kan afscheuren met aan de achterkant een mopje.
Deze kalender bestaat ook in een heel groot formaat! Het voordeel van dit cadeau is dat de dementerende visueel geholpen wordt zich te oriënteren in de tijd en de grootte van de cijfers en letters is ideaal voor degene die moeilijker lezen.
Daarnaast denk ik ook aan een persoonlijk samengestelde cd. In dit tijdperk is het een koud kunstje om de lievelingsmuziek van je dementerend familielid op cd te branden. En zoals jullie weten is muziek in 99% van de gevallen een bingo!
En wanneer dit cadeautje dan nog super mooi verpakt wordt met kleurrijk papier en grote krullen en strikken ....ben ik er zeker van dat zij hun kerstcadeau super zullen vinden!
Het is de kunst om een persoonlijk cadeautje te maken / kopen,....iets dat dicht bij henzelf ligt. Daar doe je hen veel meer plezier mee dan dure cadeaus waar zij totaal geen voeling ( meer )met hebben.
de XL druivelaar


woensdag 20 november 2013

Botsende karakters

Vierendertig bewoners zijn vierendertig verschillende persoonlijkheden en karakters. Dat dit af en toe resulteert in conflicten is dus niet verwonderlijk.
Zoals ik al eerder vertelde zijn wij een verticale afdeling. Dit betekent dus dat alle niveaus van dementie door elkaar zitten.
Het grote voordeel is dat onze mensen nooit meer van afdeling hoeven te wisselen als ze meer achteruitgaan. Het nadeel is dat een beginnend dementerende niet altijd begrijpt waarom een andere bewoner zich “vreemd” gedraagt.
En zo ben ik naast animator vaak ook bemiddelaar en scheidsrechter.
Het is belangrijk om beginnende “ conflicten” in de kiem te smoren alvorens ze escaleren en uitmonden in zware verbale – en /of fysieke agressie.
En de beste methodiek hiervoor is hen bezighouden....wanneer mensen iets om handen hebben storen ze zich veel minder aan het gedrag van anderen.
Vooral de beginnend dementerenden hebben nood aan bezig zijn anders gaan zij zich focussen op alles wat anderen “ verkeerd” doen en dat leidt tot conflictueuze situaties. Zij gaan dan anderen proberen “ bij te sturen “ en hen hun wil opleggen.
Een voorbeeld om dit probleem te kaderen:
Mon, een doler, loopt vaak de living in en uit en neemt dan wel eens een rollator van iemand anders mee. Cil, een beginnend dementerende vrouw vindt dit absoluut niet kunnen. Zij loopt dan achter Mon aan en zegt hem de rollator terug te brengen omdat deze niet van hem is. Uiteraard heeft Mon geen boodschap aan de preek van Cil en hij duwt haar weg,....als je hier niet snel ingrijpt krijg je dus een situatie die totaal kan escaleren.
Als er nu één ding is wat totaal niet mogelijk is , is het een dementerende ( fase 3) verbaal bij te sturen. Heel wat onder hen begrijpen onze verbale taal niet meer. Maar zij begrijpen maar al te goed de “ dreigende” intonatie in een stem en daar reageren zij op.
En iemand die zich verbaal “bedreigd” voelt gaat snel overgaan tot fysieke agressie want dat is de enige manier waarop iemand zich nog duidelijk kan maken.
Om zulke situaties zoveel mogelijk te vermijden zorg ik ervoor dat de beginnend dementerenden samen iets te doen hebben ( kaarten, een gezelschapsspel, huishoudelijke karweitjes,...) want door hen zich te laten concentreren op hun taak letten ze niet meer op de doler die al eens iets “verkeerd” doet.
Daarnaast probeer ik de dolers eveneens iets om handen te geven. Soms is een plastiek doosje met kleine prulletjes ( stukjes stof, blokjes, een balletje,...)al genoeg om hen bezig te houden.
Zij kunnen uren rommelen in een doos , uitladen, inladen,...
Voorkomen is dus beter dan genezen!

zondag 10 november 2013

Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd

Dat is een beetje het motto dat ik probeer na te streven voor mijn bewoners en mezelf.
Humor is een fantastisch wapen tegen alle negatieve gevolgen van dementie.
Het is wetenschappelijk bewezen dat lachen een positieve invloed heeft op zowel het lichamelijk als het psychisch welzijn!
En dit geldt niet alleen voor de bewoners maar ook voor begeleiders.
Want laten we niet vergeten dat ook hulpverleners vaak geconfronteerd worden met hele moeilijke situaties tijdens hun werk. Verbale – en fysieke agressie, een werkdruk die immens groot is, afscheid nemen,....ook voor hen is het belangrijk dat er eens gelachen kan en mag worden.
En wanneer het personeel ontspannen kan werken en er een fijne sfeer hangt zal dit ook zijn weerslag hebben op de bewoners ( spiegelneuronen).
Maar net zo goed andersom....wanneer bewoners zich ontspannen voelen zal er veel minder probleemgedrag ontstaan en staan begeleiders minder onder druk.
Dus humor is een geweldig aspect in de zorg!
Afgelopen dinsdag organiseerden we met de animatoren een heuse “lach namiddag”.
We speelden sketches na van Gaston en Leo , de fameuze sketch van Joske vermeulen, het bankske,.... allemaal heel visuele acts met vooral overacting.
Dat gegeven is erg belangrijk voor mensen met dementie.
Humor moet overdreven worden want subtiele grapjes begrijpen zij niet ( meer).
Dus mag het serieuze kolder zijn ; )
En het fijne aan zo een namiddag is dat de sfeer lange tijd blijft nazinderen in de groep.
Mensen die eens goed gelachen hebben voelen zich ontspannen, vergeten al hun zorgen en drijven voort op een positief elan.
Uiteraard kan je niet elke dag zo een show in elkaar steken maar dan probeer ik met kleine dingen eenzelfde sfeer te creëren.
Ik kom ' ochtends al zingend van “ goeiemorgen, goeie dag” de kamers binnen, ik maak domme eenvoudige grapjes, imiteer bekende figuren,....allemaal kolder maar het werkt ongelooflijk goed!
En het mooist van al....het werkt aanstekelijk...want ook bewoners gaan dit oppikken en evengoed grapjes vertellen en gekken bekken trekken tot groot jolijt van iedereen .
Ik kan wel zeggen dat humor een methodiek is die van onschatbare waarde is als je werkt met deze doelgroep!
het oud koppel uit de sketch het bankske

zondag 3 november 2013

Een namiddagje dansen

Afgelopen donderdag ging ik met een zestal bewoners op stap.
We trokken naar de Toverfluit, een dancing ( met orkest) voor ouderen.
En het is altijd geweldig om te zien hoe zij genieten van deze uitstapjes!
Onze Ferre, een man van 80 jaar met een ernstige visuele en auditieve beperking genoot met volle teugen.
Hij wilde met alle vrouwen van ons groepje een danske placeren ongeacht hoe moeilijk dat voor hem ook was.
Ik begeleidde Ferre telkenmale naar de dansvloer en moest goed opletten zodat hij niet over een boordje of kantje zou struikelen.
Maar al deze inspanningen waren het meer dan waard...de grote glimlach die zich op Ferre zijn mond verspreidde was geld waard.
Want hij zou niet gewild hebben dat één van de vrouwen zich ook maar “minder” gevoeld zou hebben, een echte gentleman onze Ferre.
En dus werd er gewalst, geslowed, gejived tot niemand nog pap kon zeggen ; )
Toen het tijd werd om huiswaarts te keren was dat zeer tegen de zin van onze Ferre.
Allé Nadia zei hij “ laat ons er nog ene pakken en nog wat genieten”.
En wie ben ik om hem tegen te spreken ; )
Moe maar voldaan vertrokken we toch huiswaarts en ik kreeg het mooiste compliment ooit van onze Ferre.
Dank je wel lieve Nadia” dat we nog even al onze zorgen konden vergeten”...”ik heb echt genoten van onze dansmiddag ondanks al mijn beperkingen!
Hier mocht ik zijn wie ik ben....geweldig!
Dit moeten we veel vaker doen....en ik kan onze Ferre alleen maar groot gelijk geven.
Inclusie en integratie in onze samenleving dat is waar het echt om draait.
Ergens mogen bijhoren, geen buitenbeentje zijn maar iemand die ondanks zijn of haar beperkingen nog mag (mee) genieten van al dat leuks...
Voor herhaling vatbaar....

zondag 27 oktober 2013

Ziekte van pick

De ziekte van Pick is een vorm van dementie, genoemd naar de Duitse neuroloog Arnold Pick. Deze beschreef reeds in 1892 de eerste symptomen van deze ziekte.
Het gaat hier over een vorm die voorkomt op relatief jonge leeftijd ( eerste verschijnselen kunnen optreden tussen de 45 en 50 jaar) en is meestal erfelijk bepaald.
In tegenstelling tot de ziekte van Alzheimer bevindt het probleem zich vooraan in de hersenen ( frontale hersenkwab).
Bij deze ziekte ziet men vooral een verandering in de persoonlijkheid.
Beleefde en zachtaardige personen kunnen opeens grof taalgebruik gaan aannemen en zich seksueel ongeremd gaan gedragen.
Of uitbundige mensen worden opeens erg introvert en trekken zich terug in zichzelf.
De ziekte gaat ook gepaard met ernstige concentratie - en spraak problemen (afasie).
Deze mensen gaan vaak dezelfde woorden continue herhalen (echolalie) , kennen de betekenis niet meer van voorwerpen ( agnosie) en bij een grote meerderheid verdwijnt zelfs de gehele verbale communicatie.
Vaak zien we ook een sterk veranderd eetpatroon ontstaan; mensen lusten opeens geen boterhammen meer of willen alleen nog maar zoet beleg eten,...
sommigen schrokken hun eten op en anderen eten tergend traag.
Tot op de dag van vandaag is er geen enkele behandeling voor deze ziekte.
Doch zijn er een aantal zeer belangrijke aspecten in het omgaan met deze personen!
  • Bied structuur , ordening en duidelijkheid
Iedere verandering van een situatie wordt door hen ervaren als bedreigend en onveilig!
  • Bied hen een duidelijke oriëntatie in de tijd ( dag, maand, jaar, seizoen)
  • zorg voor een gestructureerd dagverloop ; dagdelen, activiteiten,...kondig op voorhand aan wat er staat te gebeuren ( pictogrammen, foto's,...)
  • Bied hen cognitieve schema's aan, doe voor wat zij moeten doen ( verbale en fysieke ondersteuning)
  • Hanteer SMOG in de begeleiding ( deze is niet bedreigend en verduidelijkt onze bedoelingen)
  • Zorg voor succes ervaringen en vermijd ten alle tijden falen, deze mensen zijn zeer gevoelig aan mislukken waardoor zij vaak nog meer in hun schulp kruipen!

zondag 20 oktober 2013

Spreken Met Ondersteuning van Gebaren ( = SMOG)

Ik heb het er al eerder over gehad maar vandaag nogmaals...
Bij mij op de afdeling heb ik momenteel twee bewoners die aan de ziekte van Pick lijden ( de ziekte van Pick is een frontale dementie die vooral heel veel invloed heeft op het spraakvermogen ( afasie) en agnosie veroorzaakt).
Dankzij de SMOG gebaren zijn deze bewoners in staat om zichzelf duidelijk te maken en het helpt hen om te kunnen blijven communiceren met anderen.
Iedere dag ( na het ontbijt) herhalen we de gekende SMOG gebaren en leren we er telkens ééntje bij.
Op dit moment kennen de meeste bewoners zo een 30 gebaren. Vooral de basis gebaren zijn gekend ( eten, drinken, toilet, pijn, koffie, feest,...)
Ik leer bewust heel de groep deze SMOG gebaren aan, op deze manier zijn ze in staat om ook met taal zwakkere bewoners te communiceren!
Bij het gebruik van smog worden vooral de “ kernwoorden” uitgebeeld en is het een ondersteunende communicatievorm.
SMOG wordt ten zeerste aanbevolen bij mensen die een slechte of zelfs geen spraak meer hebben. Daarnaast is het aanleren van SMOG relatief eenvoudig!
De SMOG gebaren zijn voor de hand liggende gebaren...zoals bijvoorbeeld het woord melk dat uitgebeeld wordt alsof men een koe melkt.
Spreken met ondersteuning van gebaren stimuleert het spraakvermogen!
Ik merk zelf dat de smog gebaren vooral een functionele waarde hebben waardoor gebruikers iets kenbaar kunnen maken wat ze met verbale taal niet meer kunnen!
Iemand met afasie produceert klanken maar vaak geen verstaanbare taal meer!
Dit gegeven zorgt ervoor dat hun zelfvertrouwen groeit en dat ze veel langer zelfstandiger blijven functioneren en voor vol blijven aanzien worden!
Alleen al dit gegeven maakt dat SMOG een bijzondere methodiek is die veel meer gepromoot zou moeten worden.
Momenteel kennen te weinig begeleiders SMOG waardoor belangrijke kansen voor bewoners verloren gaan.
Na onderzoek is gebleken dat meer dan 70% van de begeleiders die SMOG hanteren zeer positief staan tegenover deze methodiek.
Zij ervaren dat hun bewoners langer zelfredzaam zijn en zich psychisch veel gelukkiger voelen t.o.v. bewoners die geen SMOG kennen en gebruiken.
Op zich is dat niet zo vreemd...wanneer je jezelf kan uitdrukken ervaar je begrip en blijf je communiceren met anderen waardoor je minder snel eenzaam zult worden!
Ik ben alvast zeer overtuigd van het gebruik van SMOG...ik leer al mijn bewoners en mijn collega's' met heel veel plezier alle basis gebaren aan.
SMOG gebaar voor koken


zaterdag 12 oktober 2013

Belevingstheater

Iedere week organiseren wij een belevingstheater in Joostens.
Een belevingstheater is een soort van “toneel” gebaseerd op de zintuiglijke waarneming ( visueel, auditief, tast, geur en smaak).
Zoals al eerder gezegd blijven de zintuigen gans het dementie proces onaangetast!
De doelgroep voor deze voorstellingen zijn dan ook personen met dementie in een vergevorderd stadia ( fase 3 en 4).
Tijdens dit theater worden de zintuigen op basaal niveau gestimuleerd.
Onze voorstelling is gebaseerd op water en alles wat er mee te maken heeft zoals...kletterende regen die gecreëerd wordt door rijstkorrels uit te strooien op een plastieken doek ( geeft een geweldig geluid).
Het hanteren van een zelfgemaakte regenpijp, grote ( zeep) bellen die geblazen worden.
Doeken worden nat gemaakt en daar worden onze bewoners mee geprikkeld op hun huid.
Daarnaast gebruiken we gekleurde ballen ( met LED verlichting) die rondgedraaid worden in een gerecycleerde ( was) trommel.
Hun lippen worden gedept met een washandje met water met een smaakje...
Paraplu's zijn omgetoverd tot zintuiglijke instrumenten met belletjes, linten , plastieken flessen,....
En dit alles wordt ondersteund door een DVD met geweldige natuurgeluiden ( waterval, hevige regen, onweer,...)
Kortom zo een belevingstheater is een geweldige activiteit voor deze bewoners...je ziet hen echt ontspannen en genieten!
Deze populatie is het meest gebaat met activiteiten die hun zintuigen op een aangename manier prikkelen....en ik zie met mijn eigen ogen dat dit echt werkt!
Met wat verbeelding kan je heel wat wegwerp materiaal omtoveren tot attributen die de kwaliteit van leven voor deze bewoners optimaliseren!
Ik laat jullie even meegenieten van enkele sfeer foto's...




zaterdag 5 oktober 2013

Workshops voelschorten

De vraag naar het hoe, waarom en wat blijft groot... daarom besloten we in Joostens om enkele workshops voelschorten aan te bieden.
Tijdens deze workshop krijg je eerst een korte inhoudelijke uitleg ( waarom).
Nadien ga je zelf aan de slag en creëer je zelf een voelschort, voeldeken, voelkussen,...
Deze workshops vinden plaats in ZNA Joostens, Kapellei 133 te Zoersel ( Antwerpen) op:
  • vrijdag 29/11/2013 van 13 tot 16u
  • vrijdag 21/2/2014 van 13 tot 16u
  • vrijdag 23/5/2014 van 13 tot 16u
  • vrijdag 26/9/2014 van 13 tot 16u
  • vrijdag 21/11/2014 van 13 tot 16u
Deze workshops staan open voor alle geïnteresseerden!
De deelname prijs bedraagt 5 euro / persoon ( materiaal inbegrepen).
Iedere workshop wordt door mezelf gegeven en er kunnen max. 10 personen per workshop deelnemen. Op tijd inschrijven is dus de boodschap!
U kan inschrijven via minsen@skynet.be met vermelding van workshop voelschorten, uw naam en de datum van uw keuze.
Betalen gebeurt ter plaatse voor aanvang van de workshop.
Opgelet! U bent pas ingeschreven als u van ons een bevestigende mail krijgt!

Dus wie weet...tot binnenkort

woensdag 25 september 2013

Neem altijd afscheid van een dementerende

Ik zie het zo vaak gebeuren...familieleden die stiekem vertrekken op de afdeling.
Ze verdwijnen zonder gedag te zeggen....ze zijn ineens weg...
De meeste doen dit omdat ze bang zijn hun dementerend familielid overstuur te maken door afscheid te nemen.
Inderdaad sommige dementerenden kunnen erg emotioneel reageren wanneer hun familie vertrekt.
Doch ben ik er ten stelligste van overtuigd dat je hen nog veel meer verdriet doet wanneer je stiekem vertrekt!
Iemand met dementie heeft veel nood aan structuur, veiligheid en voorspelbaarheid met andere woorden zij hebben een omgeving nodig waarop zij kunnen vertrouwen.
Hun vertrouwen is omwille van hun ziekte al erg aangetast...ze ervaren dat ze niet meer op zichzelf kunnen rekenen...worden continue geconfronteerd met verlies ( afnemen van hun verstandelijke vermogens,....).
En wanneer zij dan ook nog ervaren dat zij hun naaste familie niet meer kunnen vertrouwen ( want ze verdwijnen zonder iets te zeggen) is dit voor hen erg schrijnend.
Op zulke momenten stort hun wereld in! Het kan niet anders dan dat ze zich heel alleen, onbegrepen en afgeschreven voelen.
Om dit te kaderen geef ik jullie een voorbeeld van een situatie die ik vandaag meemaakte op de afdeling.
Jos, een dementerende man ( fase 2) van 86 jaar ging samen met zijn dochter op consult bij een externe dokter.
Bij terugkeer op de afdeling verdween de dochter zonder afscheid te nemen van Jos. Opeens was ze weg...
Jos heeft urenlang lopen zoeken naar zijn dochter, gang in, gang uit, haar naam roepen, ... Jos werd steeds emotioneler....gevoelens van verdriet, onmacht en boosheid wisselden elkaar af.
Het heeft een ganse namiddag geduurd vooraleer Jos enigszins gekalmeerd was.
Op zulke momenten sta je als hulpverlener machteloos, je wil het hem zo graag uitleggen, hem gerust stellen,...maar Jos was zo over zijn toeren dat niets hielp.
Om zulke schrijnende situaties te vermijden raad ik iedereen aan om altijd afscheid te nemen, hoe moeilijk het soms ook is!
Want door gericht afscheid te nemen blijf je veilig en te vertrouwen wat niet gezegd kan worden wanneer je plotseling verdwijnt!